Met Anders dan Anders naar Japan - Midori No Hi - Dag 14 (7)
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 7 - einde)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Japan
