Met Anders dan Anders naar Japan - Midori No Hi - Dag 13 (5)
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 13 - Tokyo (deel 5)
De laatste 2 dagen van de reis hebben we geen autocar meer ter beschikking. We gebruiken uitsluitend het openbaar vervoer wat veel sneller en efficiënter is.
We ontvangen van Tomoko allemaal een OSMO, een electronische openbaar vervoer pas, waar we in Tokyo onbegrensd mee kunnen reizen.
Glenn verwittigd ons dat het een lange dag zal worden en dat we pas na het avondmaal in het hotel zullen toekomen. De auitoriteit van Glenn is inmiddels zo groot geworden dat niemand daar een opmerking op geeft. Nodeloze verplaatsingen kan je in Tokyo beter vermijden.
Omdat we maar omstreeks 9 uur vertrekken is het in de metro tamelijk kalm. We blijven maar verbaasd zijn dat alles er zo proper bijligt. Geen papiertje op de grond. Het eerste dat ons opvalt zijn de lange metrostellen. Ik schat ze op ruim 150 meter. De gele lijn wordt door niemand overschreden. Later zie ik waarom. Het metrostel komt met hoge snelheid het station binnen gereden. Op ongeveer 150 à 200 meter komt hij tot stilstand. De metrostellen zijn dicht bevolkt met Japanse zombies. Ze zitten allemaal met gesloten ogen te mediteren of met hun GSM te spelen, zelfs als ze uitstappen doen ze hun ogen nauwelijks open.
Wij verlaten de metro in de buurt van het Keizerlijk paleis. Het paleis ligt in een groot park met mooie gesnoeide bomen dat omringd is met hoge kantoorgebouwen. Diverse strenge controles moeten zorgen dat niemand ongewenst binnen geraakt.
Op een fotogenike plaats kan men een stuk van het keizerlijk paleis met een gracht en enkele mooie bruggen fotograferen. Het is er een drukte van jewelste van Japanners die zich met het gebouw van de keizer willen verenigen. Glenn en Magda worden door enkele Japanse tienermeisjes aangeklampt om mee op de foto te staan.
Vervolgens duiken we opnieuw de metro in en gaan we het Meiji Schrijn bezoeken, een belangrijk Shinto schrijn in hartje Tokyo.
Na het schrijn is het tijd voor de hipste straat van Tokyo, Takeshita street. Wat men hiet ziet is tart ons westers verbeeldingsvermogen. Alle alternatievelingen komen hier hun kleding kopen. We hadden al menig excentriek voorbeeld in andere steden gezien, maar dit is nog leuker. En wat nog het meest verbaasd is dat de Japanners zich zo gewillig laten fotograferen.
We wandelen verder naar een modern internationaal restaurant. Naast Japanse, staan er ook een heleboel gerechten van de wereldkeuken op de kaart.
Na de lunch wandelen we de Champs Elysee van Tokyo af. Net zoals de Ginza street, is ook deze avenue bezaaid met luxueus gedecoreerde panden van belangrijke modehuizen. Het is de steeds veranderende cocktail aan impressies die deze wandeling zo boeiend maakt.
Voor het laatste gedeelte van de namiddag gaan we met de trein naar een andere wijk, waar de hoge kantoorgebouwen staan. Tussen de met bomen afgezoomde straten staan torenhoge moderne gebouwen. Mooie moederne architectuur met prachtig lijnenspel. We gaan naar de bovenste verdieping van het stadhuis van Tokio, 233 meter boven de grond. Door het goede weer krijgen we een bijzonder mooi vergezicht vanop deze grote hoogte. Mount Fuji kan men bij heel helder weer van hieruit ook zien, maar het is iets te mistig zodat de geheimen van de Mount Fuji ook van op deze plaats bewaard blijven.
We vervolgen de wandeling naar een nabijgelegen zone die bekend staat als 'entertainment' wijk. Wauw, wat we hier te zien krijgen zijn honderden handelszaken die allemaal de moe gewerkte Japanners terug tot leven moeten brengen. Dit gebeurt met Cinemas, Mega Pachinkos (jackpots en speelautomaten), peep shows, karaoke bars, enz enz. Allemaal bijzonder kleurrijk en overdonderend vreemd voor ons. We kennen al die dingen in het westen, maar in geringe mate en niet geconcentreerd. In Tokyo is alles x 100.
Mijn pijnlijke rug (hernia) staat zo stilaan op breken en ik moet om de haverklap vreemde turnbewegingen maken om terug wat te kunnen wandelen. Ook Monica en Wilfried (beide problemen met heup en knie) krijgen het met de minuut moeilijker. Maar omdat het allemaal zo boeiend is en we deze manier van een stadbezoek zo fantastisch vinden, hebben we het er allemaal voor over.
In de buurt van enkele 'department stores' wordt ons een half uurtje vrije tijd gegund. Gerda wil tijdens het half uur enkele dingen gaan bekijken. Mijn energie is nagenoeg uitgeput en zoek een Coffee Bar op. Er zitten al 4 groepsleden te genieten van wat rust. De volgende minuten strompelen binan alle andere groepsleden de bar binnen. Iedereen is nog steeds dolenthousiast over de wandeling.
Voorde laatste fase van de dag, het diner, moeten we de bus op. Weer een nieuwe belevenis. We gaan dineren in het Gonpachi restaurant, een soort saloon restaurant, waar Koshumi (vroegere Japanse eerste minister) en President Busch mekaar tijdens een diner ontymoet hebben. Opnieuw een shot in de roos. Niet mooi maar wel heel speciaal. Het is een open keuken waar koks hun gerechten klaarmaken. Telkens als iemand de zaak binnenkomt (lees bijna continu) roepen alle kelners en koks tegelijkertijd erg luid 'Welkom' in het Japans. Het eten is weeral anders dan de vorige dagen en is ook hier weeral erg lekker (herhaling). We amuseren osn kostelijk. We nemen afscheid van onze charmante begeleidster Tomoko
Op de bus die ons later terug naar het hotel brengt zit de sfeer er goed. De ernstige Japanners kunnen onze onnozelheden en lachsalvos maar moeilijk begrijpen.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Japan
