October 18, 2008 - Permalink - 1 comment
GSM - WIFI - INTERNET - VODAFONE CONNECT
GSM
Met mijn gsm kan ik zowat overal ter wereld bellen, behalve uitgerekend in Japan !
De tovenaars van de high-tech zijn zowat de enigen in de wereld die 3G tot standaard voor data en telefonie verheven hebben.
Zelfs de GSM's die in Europa met een tri- of quad- band verkocht worden, kunnen in Japan niet gebruikt worden.
Zeer recente types hebben wel een 3G aan boord zoals bv de Iphone van apple.
Als u dus op reis zou gaan naar Japan en daar bereikbaar wil zijn, kan zijn gsm beter thuislaten (tenzij hij een 3G functie heeft).
Mensen die af en toe eens naar huis willen bellen, zullen op heel veel plaatsen openbare toestellen kunnen gebruiken (er staat evenwel niet altijd engels op).
Pre-paid kaarten zijn zeker niet duur en kunnen in de meeste hotels in automaten aangekocht worden.
Wil u toch bereikbaar zijn in Japan kan u best een GSM huren.
Ik heb mijn gsm bij Rentafone Japan gehuurd voor 3900 yen (1e week) + 300 yen per dag voor de bijkomende dagen (omgerekend ongeveer 40 euro)
Voor die prijs werd het toestel naar uw eerste hotel opgestuurd. Terugsturen kon gewoon met een bijgeleverde en van postzegels voorziene enveloppe.
Als men het toestel via het internet huurt ontvangt men hooguit 2 dagen later het nummer waar men in Japan op bereikbaar is.
Op het toestel is reeds een belkrediet aanwezig. Men kan kiezen uit een 3-tal modellen.
De dienstverlening gebeurde rimpelloos zodat ik http://www.rentafonejapan.com/ zeker kan aanbevelen.
WIFI
Een absolute RAMP !
Geen enkel hotel had een wifi service voor zijn klanten. Enkele keren werd een signaal gedetecteerd, maar steeds gecodeerd.
INTERNET en eigen laptop
Al niet veel beter. In de helft van de hotels waar we verbleven, was er geen mogelijkheid om de laptop aan het internet aan te sluiten.
In 1 geval was dit betalend en in 3 gevallen kon ik met een kabel van het hotel gratis tegen hoge snelheid het internet op.
VODAFONE CONNECT voor laptops
Gelukkig had ik tijdens mijn Japan reis de rode Vodafone connect datakaart van Proximus mee. Ik had vooraf een abonnement voor Internationaal surfen bij Belgacom genomen.
Voor maximum 500 MB data per maand kan men in 31 landen ter wereld (waaronder Japan) betaalde ik in oktober 2008, 75 euro.
Overal in Japan was er een bijzondere goede dekkingsgraad van KK Vodafone (softbank), de operator die in Japan kon gebruikt worden.
Met een meer dan behoorlijke snelheid heb ik dan ook geregeld van deze datakaart gebruik gemaakt.
Internet computers in hotels
In enkele hotels stonden er in de lobby slechts 1 à 2 computers waarmee hotelgasten gratis op het internet konden surfen of hun Email consulteren.
Conclusie
Als men naar één van de bakermatten van de high-tech reist zou men in elk geval meer verwachten dan het gebodene.
Tags: 
Japan, 
Japan gsm, Japan kk vodafone, Japan softbank, Japan vodafone connect, Japan wifi
Rating: 2.640625/5 (64 ratings, 3132 views)
If you like this post, add it to:
October 18, 2008 - Permalink - 1 comment
Toiletten
Voor westerlingen is één van de grootste cultuurschokken in Japen het toiletgebeuren.
Japanners hebben duidelijk een speciale relatie met hun achterwerk.
Japanners lijken wel supergevoelige achterwerken te hebben.
In quasi alle Japanse hotels en bij mensen thuis hebben we in Japan High-Tech toiletten gevonden.
Op een display die aan de wc-bril bevestigd is staan een aantal knoppen waarmee men enkele automatische functies kan in werking stellen.
De standaardtoiletten kunnen een unisex en een vrouwenfunctie hebben.
Het detectieoog ;-), zoekt het gekozen orgaan op en zal een waterstraal er op loslaten.
De kracht en de temperatuur van de waterstraal kan geregeld worden.
Bij sommige luxeversies kon men de waterstraal zelfs laten pulseren.
Naast de gevoelige organen hebben Japanners ook een speciale relatie met hun billen.
Zij hebben blijkbaar een panische angst van een lauwe of koude wc-bril.
Eén van de standaard functies van Japanse toiletten is dan ook een verwarmde wc-bril.
Deze functie moet in Japan astronomische bedragen aan electriciteit kosten. De functie staat immers continu aan.
Tags: High-tech toiletten, Japan wc-brillen, Jpan bidets, Toiletten, Vervarmde toiletten, Verwarmde wc-brillen
Rating: 3.0238095238095/5 (42 ratings, 2714 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 7 - einde)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Japan, Tokyo
Rating: 2.75/5 (44 ratings, 2565 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 6)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Japan, Tokyo
Rating: 2.7777777777778/5 (18 ratings, 1963 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 5)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Japan, Tokyo
Rating: 2.4782608695652/5 (23 ratings, 2014 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 1)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Japan, Tokyo
Rating: 2.3333333333333/5 (21 ratings, 2098 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 3)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Ginzea street, Japan, Japanees restaurant, Japans restaurant, Sumo affiche, Sumo beeldhouwwerk, Sumo worstelen, Tokyo, Tokyo edo museum
Rating: 2.28/5 (25 ratings, 2089 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 2)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Japan, Sumo worstelaars, Sumu worstelen tokyo, Tokyo, Tokyo edo museum
Rating: 2.6086956521739/5 (23 ratings, 2330 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 14 - Tokyo (deel 1)
Glenn heeft vandaag een grote verrassing in petto voor ons. Anders dan Anders is er in geslaagd om een training van Sumo worstelaars te boeken.
De toelating is er evenwel gekomen op basis van zeer strikte voorwaarden. Zo mogen we niet met flash fotograferen, mag er niet gefilmd worden en mogen we niet spreken omdat dit de concentratie van de worstelaars zou kunnen beinvloeden.
Door deze niet-geplande activiteit sneuveld wel een aanzienlijk gedeelte van de tijd die we aan het Tokyo-Edo zouden besteed hebben (achteraf vond ik dit zeker niet erg) en moeten we wat vroeger uit bed.
Ik vermoed dat niet iedereen een dergelijk initiatief zal appreciëren, maar omdat Glenn maar steeds het uitzonderlijk karakter van de training bewierookt, durft niemand er iets tegen te beginnen.
De metro spits
Omdat we om 8 uur al de metro moeten nemen, komen we in de Japanse metro spits terecht. Vermits het Dai-Ichi hotel zich in hartje Tokyo bevindt, moeten wij naar de rand rijden. Alle andere Japanners rijden precies naar het centrum toe. Resultaat : een drukte van jewelste !in de metro stations. Dit is echt een tafereel voor een zombie film. De nog half slapende Japanners (vandaar misschien de bobbelsstenen op de voetpaden), lopen met bijna gesloten ogen naar alle mogelijke uitgangen. Zij botsen daarbij niet tegen mekaar. Wij slagen er daarentegen maar net in om niet onder de voet gelopen te worden. Ik denk dat de geneeskunde dringend eens de genetische motoriek van de stads-Japanner moet onderzoeken. Enige kwaliteiten van vleermuizen zitten misschien vervat in de genetische code !
Sumo worstelen trainingssessie
Sumo worstelen is in Japan een heilige sport. Zij is honderden jaren oud en was al razend populair onder de Shoguns, Daymos en vroegere keizers.
Het Sumo huis ligt in een woonwijk aan de buitenzijde van de stad. Het is helemaal geen stadium maar een gewoon (weliswaar wat groter) rijhuis.
Na eerst nog enkele richtlijnen ontvangen te hebben (we mogen bv ook niet in- en uitlopen), gaan we eindelijk naar binnen.
Het trainingsplatform meet zowat 10 meter op 8 meter. In het midden een zandcirkel van 5 meter doormeter. De zandcirkel is afgeboord met een touw dat aan 2 kanten onderbroken is.
Ongeveer 15 worstelaars staan aan de buitenzijde van de cirkel terwijl 2 worstelaars mekaar binnen de cirkel bekampen.
De kolossen trekken meteen de aandacht (het omgekeerde is ook waar). Eéntje is zeker meer dan 150 kg zwaar. Hij heeft vrij grote borsten (niet bepaald mooie !) waar sommige vrouwen het volume zeker van zullen benijden ! Door het grote aantal worstelaars (wat ik alleszins niet verwacht had), hebben we ogen te kort om alles te kunnen bekijken.
Wij zitten op de grond in een aangrenzende kamer die evenwel volledig open is. Voor ons zit een van de trainers, die onze groep maar zuur aankijkt en meteen de Japanse gidse bij hem laat komen omdat volgens hem de video richtlijn door Wilfried niet gevolgd wordt. Na wat uitleg dat Wilfried geen video maar foto's met zijn camaera neemt, schijnt hij stilzwijgend maar nog altijd even nors akkoord te gaan.
We vreesden er al voor dat we met zijn allen al na enkele minuten zouden moeten afdruipen.
Bij gebrek aan uitleg (we moeten immers onze mond houden en mogen geen vragen stellen) beginnen we het spelletje geleidelijk aan te snappen.
De training is een aaneenschakeling van continue worstelgevechten (in feite mekaar uit de koord proberen te duwen). Diegene die overwint neemt het zonder rusten meteen op tegen een andere sparring partner. Alle andere worstelaars kijken aandachtig toe of zijn in de weer met bewegings- en krachtoefeningen. Op die manier hebben we tijdens de ongeveer 2 uur durende training meer dan honderd kampen gezien. In de eerste fase waren het de bruine (tussencategorie) en zwarte (juniors) lendedoeken die mekaar bekampten. Enkele witte lendedoeken stonden aan de kant om instructies te geven. Een tweetal bruine lendedoeken (de bijna goden) fascineren ons, omdat ze kamp na kamp winnen, en energie te over schijnen te hebben. Eén van hen is een niet zo dikke maar wel erg gespierde Braziliaan (blijkt nadien). Hier als buitenlander opgenomen te worden is een hele (goed betaalde) eer.
Naar het einde van de training komen de 3 witte lendedoeken (de goden) in de arena en zien we pas wie de echte heersers zijn. Ze winnen kamp na kamp en worden bijna als goden bediend door enkele jongere sumo worstelaars. Handdoeken worden eerbiedig aangeboden en af en toe mag een jonge worstelaar het zweet van het lichaam van een witte lendedoek afvegen. Wat een eer !
Inmiddels zijn we bijna 2 uur verder. Al na een uur zag ik sommige deelnemers al wat gedesintresseerd naar achteren schuiven en later begonnen sommige mensen ook te vragen of we nog niet naar buiten mochten (Glenn had eerder aangekondigd dat het ongeveer 1 uur zou duren).
Ikzelf en de meesten van de groep waren echt gefascineerd door het schouwspel, dat op een bijna rituele manier beëindigd werd. Sommigen, zoals Moniqiue en ikzelf, zouden er in een eerder leven een tiental filmrolletjes aan verschoten hebben. Gelukkig bestaat er vandaag digitale fotografie !
Als we 2 uur later het huis verlaten, zien we dat de goden ook maar mensen zijn. In een steegje naast het huis staan enkele frisdrankautomaten en zien we de goden en bijna-goden in hun Yukata een drankje naar binnen gieten. Een andere worstelaar neemt in zijn Yukata de fiets en rijdt ergens naartoe.
Edo-Tokyo museum
We rijden met de JR trein (Japan's belangrijkste treinsysteem) naar een andere locatie en zien bij het buitenkomen uit het station, dat er affiches hangen die reclame maken voor Suma wedstrijden.
Even verder zien we ook nog een klein granieten beeldhouwwerk met sumo worstelaars en nog even verder zien we het waarom van dit alles.
We wandelen op weg naar naar het Tokyo-Edo museum voorbij het Tokyo Kuramae Kokugikan, de Sumo tempel van Tokyo.
In Japan zijn er 6 belangrijke Sumo toernooien die elk 15 dagen duren : 3 in Tokyo (januari,mei en september), 1 in Osaka (maart), 1 in Nagoya (juli) en 1 in Fukuoka (november)
Het Tokyo Edo museum oogt indrukwekkend (Edo is de vroegere naam van Tokyo). Een futuristische roltrap brengt ons in een gigantische hal zonder steunpilaren. Mijn eerste indruk is Wauw ! We hebben hier een uur om alles te bekijken. Al bij de eerste displays vindt ik dit museum niet echt wat ik er van verhoopt had. Heel weinig authentieke stukken en heel veel speelgoed en maquettes die het vroegere leven moeten uitbeelden. Allemaal allicht erg leerijk voor lagere school studenten die er de geschiedenis van Japan mee moeten bestuderen, maar voor mij alleszins niet wat ik er van verwacht had. Alleen het laatste gedeelte van het museum, waar de overwinning van de Amerikanen tijdens de 2e wereldoorlog aan bod kwam was zeer interessant.
Maar van geschiedenis manupilatie gesproken ! Van de eigen oorlogen in het buitenland en van de atoombommen : geen woord. Japanners zullen dan zeggen : ja maar het gaat hier over Tokyo, maar dat is uiteraard flauwekul, want andere tendenzen en invloeden die niets met Tokyo te maken hadden komen ook aan bod. Japan heeft het nog altijd moeilijk met zijn geschiedenis.
Na terug een JR-trein traject komen we aan in de Asakusa wijk Hier staat Sensoji-tempel en de Kaminarimon poort waar het een drukte van jewelste is. De tientallen winkeltjes zijn voor de Japanse toeristen zeker zo belangrijk dan de tempel.
We komen hier straks terug naartoe, maar eerst gaan we een Japanse lunch eten in een typisch Suchi restaurant.
De helft van de groep is niet mee gegaan naar het zaaltje van het restaurant dat voor ons voorbehouden was, maar kiest er voor om beneden aan normale tafels met mes en vork te eten.
Ik kies voor de (minder confortabele) traditie en wring mijn lange benen onder de lage tafeltjes. Ook Alex met zijn (even) lange benen heeft er duidelijk last mee.
Ik vind het allemaal weer erg lekker.
Terug naar de Sensoji-tempel. We krijgen een half uurtje om in een drafje tempel en winkeltjes te bezoeken. Gerda en ikzelf zien al die drukte maar matig zitten en kiezen voor een lekkere Starbucks koffie.
Riviercruise
We gaan aan boord van een riviercruiseboot, waar we net te laat komen om nog een behoorlijke plaats te hebben. Het weer is inmiddels (weeral) omgeslagen en het ziet er allemaal niet echt interessant uit.
Het eerste kwartier is alles behalve de moeite waard. Naarmate we evenwel naar onze eindbestemming varen, begint de mooie architectuur van de omringende gebouwen ons meer en meer te boeien.
Het gaat crescendo om op de plaats van het ontschepen omringd te zijn door hoge zeer mooie kantoorgebouwen.
We wandelen langsheen deze oogstrelende wijk en komen op die manier een kwariertje later in de Ginza wijk terecht.
Gerda wil nog een kijkje gaan nemen in de winkels van de exclusieve Ginza straat. Een afgeprijsde handtas viel nog net binnen ons bescheiden budget :-)
Op de terugweg lopen we nog even bij Antwerp Six binnen, een Stella café in deze trendy wijk. Na 14 dagen Japan is het heerlijk nog eens een Belgische pint te drinken.
Afscheidsdiner
s'Avonds wandelen we naar een sjiek restaurant in de buurt van ons hotel voor het afscheidsdiner. Ook hier weeral een lekkere keuken in een trendy omgeving. Alex heeft, op vraag van de deelnemers, een korte afscheidsspeech voorbereid. Op een gevatte wijze overloopt hij de belangrijkste ervaringen tijdens deze reis. Mia, zijn echtgenote, zorgt voor de 3 Belgische kussen en de waarderingsenveloppe voor Glenn.
Einde van een prachtige en zeer interessante reis doorheen het mystieke maar voor ons nog weinig geheimen hebbende Japan.
Terugreis
We vliegen terug met Lufthansa naar Munchen. De mensen in Economy zijn niet te spreken over de geringe ruimte die zij hadden tijdens deze 12 uur durende vlucht. Voor Gerda en mezelf was de vlucht uiteraard wat comfortabeler. Toch zal ik een commentaar naar Lufthansa meoeten sturen omdat onze videoschermen quasi niet zichtbaar waren.
De vliegroute ging over het noorden van Siberië, met mooie sneeuwlandschappen.
Bij de landing in Munchen kregen Adrienne en René van hun kinderen het slechte nieuws dat er tijdens hun verlof was ingebroken in hun woning. Gelukkig was het alarm afgegaan en was de buit nagenoeg verwaarloosbaar omdat de dieven het meteen op een lopen gezet hadden. Toch een onverwachte domper voor het immer positieve en levenslustige koppel..
Met dank aan Anders dan Anders, Glenn, Tomoko, onze chauffeur en de deelnemers.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Japan, Sumo oefening, Sumo tokyo, Sumo training, Sumo worstelaars, Sumo worstelen, Tokyo
Rating: 2.05/5 (20 ratings, 2118 views)
If you like this post, add it to:
October 13, 2008 - Permalink - No comments
Reisblog door Armand Vervaeck*
Dag 13 - Tokyo (deel 6)
De laatste 2 dagen van de reis hebben we geen autocar meer ter beschikking. We gebruiken uitsluitend het openbaar vervoer wat veel sneller en efficiënter is.
We ontvangen van Tomoko allemaal een OSMO, een electronische openbaar vervoer pas, waar we in Tokyo onbegrensd mee kunnen reizen.
Glenn verwittigd ons dat het een lange dag zal worden en dat we pas na het avondmaal in het hotel zullen toekomen. De auitoriteit van Glenn is inmiddels zo groot geworden dat niemand daar een opmerking op geeft. Nodeloze verplaatsingen kan je in Tokyo beter vermijden.
Omdat we maar omstreeks 9 uur vertrekken is het in de metro tamelijk kalm. We blijven maar verbaasd zijn dat alles er zo proper bijligt. Geen papiertje op de grond. Het eerste dat ons opvalt zijn de lange metrostellen. Ik schat ze op ruim 150 meter. De gele lijn wordt door niemand overschreden. Later zie ik waarom. Het metrostel komt met hoge snelheid het station binnen gereden. Op ongeveer 150 à 200 meter komt hij tot stilstand. De metrostellen zijn dicht bevolkt met Japanse zombies. Ze zitten allemaal met gesloten ogen te mediteren of met hun GSM te spelen, zelfs als ze uitstappen doen ze hun ogen nauwelijks open.
Wij verlaten de metro in de buurt van het Keizerlijk paleis. Het paleis ligt in een groot park met mooie gesnoeide bomen dat omringd is met hoge kantoorgebouwen. Diverse strenge controles moeten zorgen dat niemand ongewenst binnen geraakt.
Op een fotogenike plaats kan men een stuk van het keizerlijk paleis met een gracht en enkele mooie bruggen fotograferen. Het is er een drukte van jewelste van Japanners die zich met het gebouw van de keizer willen verenigen. Glenn en Magda worden door enkele Japanse tienermeisjes aangeklampt om mee op de foto te staan.
Vervolgens duiken we opnieuw de metro in en gaan we het Meiji Schrijn bezoeken, een belangrijk Shinto schrijn in hartje Tokyo.
Na het schrijn is het tijd voor de hipste straat van Tokyo, Takeshita street. Wat men hiet ziet is tart ons westers verbeeldingsvermogen. Alle alternatievelingen komen hier hun kleding kopen. We hadden al menig excentriek voorbeeld in andere steden gezien, maar dit is nog leuker. En wat nog het meest verbaasd is dat de Japanners zich zo gewillig laten fotograferen.
We wandelen verder naar een modern internationaal restaurant. Naast Japanse, staan er ook een heleboel gerechten van de wereldkeuken op de kaart.
Na de lunch wandelen we de Champs Elysee van Tokyo af. Net zoals de Ginza street, is ook deze avenue bezaaid met luxueus gedecoreerde panden van belangrijke modehuizen. Het is de steeds veranderende cocktail aan impressies die deze wandeling zo boeiend maakt.
Voor het laatste gedeelte van de namiddag gaan we met de trein naar een andere wijk, waar de hoge kantoorgebouwen staan. Tussen de met bomen afgezoomde straten staan torenhoge moderne gebouwen. Mooie moederne architectuur met prachtig lijnenspel. We gaan naar de bovenste verdieping van het stadhuis van Tokio, 233 meter boven de grond. Door het goede weer krijgen we een bijzonder mooi vergezicht vanop deze grote hoogte. Mount Fuji kan men bij heel helder weer van hieruit ook zien, maar het is iets te mistig zodat de geheimen van de Mount Fuji ook van op deze plaats bewaard blijven.
We vervolgen de wandeling naar een nabijgelegen zone die bekend staat als 'entertainment' wijk. Wauw, wat we hier te zien krijgen zijn honderden handelszaken die allemaal de moe gewerkte Japanners terug tot leven moeten brengen. Dit gebeurt met Cinemas, Mega Pachinkos (jackpots en speelautomaten), peep shows, karaoke bars, enz enz. Allemaal bijzonder kleurrijk en overdonderend vreemd voor ons. We kennen al die dingen in het westen, maar in geringe mate en niet geconcentreerd. In Tokyo is alles x 100.
Mijn pijnlijke rug (hernia) staat zo stilaan op breken en ik moet om de haverklap vreemde turnbewegingen maken om terug wat te kunnen wandelen. Ook Monica en Wilfried (beide problemen met heup en knie) krijgen het met de minuut moeilijker. Maar omdat het allemaal zo boeiend is en we deze manier van een stadbezoek zo fantastisch vinden, hebben we het er allemaal voor over.
In de buurt van enkele 'department stores' wordt ons een half uurtje vrije tijd gegund. Gerda wil tijdens het half uur enkele dingen gaan bekijken. Mijn energie is nagenoeg uitgeput en zoek een Coffee Bar op. Er zitten al 4 groepsleden te genieten van wat rust. De volgende minuten strompelen binan alle andere groepsleden de bar binnen. Iedereen is nog steeds dolenthousiast over de wandeling.
Voorde laatste fase van de dag, het diner, moeten we de bus op. Weer een nieuwe belevenis. We gaan dineren in het Gonpachi restaurant, een soort saloon restaurant, waar Koshumi (vroegere Japanse eerste minister) en President Busch mekaar tijdens een diner ontymoet hebben. Opnieuw een shot in de roos. Niet mooi maar wel heel speciaal. Het is een open keuken waar koks hun gerechten klaarmaken. Telkens als iemand de zaak binnenkomt (lees bijna continu) roepen alle kelners en koks tegelijkertijd erg luid 'Welkom' in het Japans. Het eten is weeral anders dan de vorige dagen en is ook hier weeral erg lekker (herhaling). We amuseren osn kostelijk. We nemen afscheid van onze charmante begeleidster Tomoko
Op de bus die ons later terug naar het hotel brengt zit de sfeer er goed. De ernstige Japanners kunnen onze onnozelheden en lachsalvos maar moeilijk begrijpen.
* Armand Vervaeck is medeëigenaar van het internet reisbureau arakea.com
Tags: Anders dan anders, Gonpachi tokyo, Japan, Lekker eten tokyo, Midori no hi, Tadeshi street, Tobyo entertainment, Tokyo, Tokyo restaurants
Rating: 2.3448275862069/5 (29 ratings, 2156 views)
If you like this post, add it to:
RSS feed
